เห็นเรทการ์ตูนบางเรื่องของไทยแล้วปวดตับมากเลย

อย่างจี้กับฮิเมะเนี่ยชอบมากๆ เพราะอ่านแล้วเด็กๆสดใสดี ไม่ค้องคิดอะไรมาก

 แต่พอกลับมาดูหน้าปก กลับเห็นว่า เรท12+

  

ตอนแรกอึ้งไปได้สักพัก...พอทำใจได้ดูอีกทีแล้วก็...

อ๊ากกกกกกกกกกกกก์ ทำไมจี้มันเรท12+วะ!?

หรือกลัวเด็กแยกไม่ออกว่าจี้เป็นแมว ไม่ได้เป็นจี้

อย่างฮิเมะนี่ก็เหมือนกัน

กลัวเด็กแยกระหว่างแมวกับคนไม่ออกเหรอ!?

                   

แถมอีกนิด..

ยังไม่เคยอ่านหรอกนะ(ภาคนิยายน่ะ)

แต่มันเหมาะสมที่จะเป็นวรรณกรรมเยาวชนจริงๆเหรอ?

ทุกวันนี้รถเอกชนร่วมบริการเปลี่ยนจากสีเขียวไปเป็นสีส้ม

แต่พนักงานก็ยังเป็นคนเดิมอยู่

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

วันนี้ขึ้นรถร่วมบริการสีส้มคันนึง ตอนที่ดูจากนอกรถก็ยังพอมีที่นั่งที่ว่างอยู่

แต่ได้ขึ้นเป็นคนสุดท้าย มองไปทางขวาและตรงกลางก็ไม่มีที่นั่งที่ว่าง

 แต่พอมองไปทางซ้าย เห็นมีที่นั่งวางอยู่ที่นึง คือเก้าอี้ตัวหน้าสุด

ถ้าเป็นคนที่เคยขึ้นรถเอกชนร่วมบริการสีเขียวส่วนใหญ่เบาะด้านฝั่งซ้ายของคนขับจะเป้นเบาะยาวที่นั่งได้หลายคน แต่พอเปลี่ยนเป็นรถสีส้มจะเป็นเก้าอี้ 2 ตัว ซึ่งตรงกลาง(ตัวถังหรืออะไรไม่รู้)จะเตี้ย+กว้าง

ด้วยความที่ว่า สะพายกระเป๋า ถือแฟ้ม แล้วก็ถือถุง7-11 พอเดินเข้าไปจะนั่งที่เก้าอี้ตัวหน้าสุด แล้วรถก็ออกตัวเลยทำให้เซเสียหลัก แล้วเท้าขวา(1/4ของเท้า)ไปเหยียบบนเบาะ ตรงกลาง

พอนั่งได้ก็วางของ+หยิบเงิน ตั้งใจว่าจ่ายเงินเสร็จจะเอาทิชชูในกระเป๋าไปเช็ดตรงที่เหยียบ

 แต่กระเป๋ารถทำหน้าไม่สบอารมณ์+พูดว่า "ต่อไปไม่ต้องนั่งตรงนั้นอีกเลยนะ" น้ำเสียงไม่พอใจสุดๆ แล้วก็หยิบผ้ามาเช็ด

 --อารมณ์ตอนนั้นประมาณว่า "ถ้าไม่ให้นั่งก็เอาป้ายมาติดเลยสิ แล้วกูก็ไม่ได้เหยียบเต็มตีนเพราะต้องการจะเหยียบด้วย แต่กูเสียหลัก"--

 ตอนแรกว่าจะนั่งไปให้ถึงที่หมายแล้วลง แต่สุดท้ายก็ไม่ไหว..เลยลงกลางทางแล้วนั่งรถอื่นต่อ

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 ไม่เข้าใจว่าพนักงานมีสิทธิ์พูดแบบนั้นด้วยเหรอ?

ถ้าไม่อยากให้นั่งก็เอาป้ายมาแปะเลยสิ "ว่าที่ตรงนี้ห้ามเข้ามานั่ง"

แถมทางเดินที่จะไปนั่งตรงนั้นก็แคบด้วยแถมรถยังขยับตลอดด้วย

ถ้าตั้งใจเหยียบคงเปยียบเต็มเท้าแล้ว

                   - - - - - เ คื อ ง ! ! ! - - - - -

เพลงประจำตัวและประจำใจของตัวเองคือเพลง ฤดูที่แตกต่าง

 ตอนแรกๆที่ฟังก็ยังไม่คิดอะไรมาก...สักพัก...พอใกล้ท่อนจบ

 อยู่ๆก็ดันไปคิดถึงJ-light เรื่อง MM!

แล้วก็...อ๊ากกกกกก!!! เพลงโปรดตูทำไมท่อนสุดท้ายถึงไปตรงกับพระเอกเรื่องนี้ได้ฟร๊ะ!!

 

เนื้อเพลง: ฤดูที่แตกต่าง

หากเปรียบกับชีวิตของคน
เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่
ก็คงเปรียบได้กับฤดู
คงเป็นฤดูที่แสนสดใส

(และ/แต่) ถ้าวันหนึ่งวันไหน
ที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่
บอกกับตัวเองเอาไว้
ความเจ็บต้องมีวันหาย
ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า(แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

เมื่อวันที่ต้องเจ็บช้ำใจ
จากความผิดหวังจนใจมันรับไม่ทัน
เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่น
กับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป

(และ/แต่) ถ้าวันหนึ่งวันไหน
ที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่
บอกกับตัวเองเอาไว้
ความเจ็บต้องมีวันหาย
ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

อย่าไปกลัวเวลาที่ฟ้าไม่เป็นใจ
อย่าไปคิดว่ามันเป็นวันสุดท้าย
น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย
หากไม่รู้จักเจ็บปวดก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

อดทนเวลาที่ฝนพรำ
อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง
เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง
ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ
ว่ามันคุ้มค่า (แค่ไหนที่เฝ้ารอ)

ที่เฝ้ารอ

 

ท่อนที่เน้นเนี่ยแหละ...พระเอกเรื่อง MM! เป็นพวก มาโซคิสม์